SPADOCHRONIARSTWO

TO MOJA PRACA PASJA I ŻYCIE

Mam wykonane przeszło 9 000 skoków ze spadochronem i chociaż spadochroniarstwo nie było moją pierwszą uprawianą dyscypliną sportową to pozostało najważniejszą.  
Przypadek zdecydował, że w 1978 roku trafiłem na lotnisko Aeroklubu Pomorskiego i zapisałem się na kurs szybowcowy i spadochronowy. 
23 maja 1979 roku wykonałem swój pierwszy skok ze spadochronem, a 3 lipca po raz pierwszy poleciałem szybowcem. Tak to przez kolejne trzy lata stawiałem swoje pierwsze kroki w szybownictwie (instruktor Andrzej Kalinowski) i spadochroniarstwie (instruktor Mieczysław Kirszkowski). Mimo, że obie te dyscypliny uprawiałem zawsze z wielką przyjemnością to spadochroniarstwo wciągnęło mnie bez reszty. Myślę, że zadecydowały prędkości przy wolnym spadaniu, bezpośredni kontakt z powietrzem i towarzysząca temu adrenalina w czystej postaci. Po każdym wykonanym skoku dostawałem takiego "kopa", że mogłem góry przenosić, to było zawsze wspaniałe uczucie. Po lądowaniu była tylko jedna myśl, ułożyć jak najszybciej spadochron i polecieć w górę, żeby wykonać kolejny skok. Tak jest do dzisiaj.
W 1981 roku wygrałem swoje pierwsze zawody w celności lądowania, był to „Puchar Dziewięciu z Nieba” rozgrywany w Bydgoszczy. Te zawody były o tyle ważne, że zostałem zauważony przez trenera i kierownika sekcji spadochronowej WKS ZAWISZA Walentego Tomkowicza. Droga do wyczynowego spadochroniarstwa stanęła otworem, a ja już wiedziałem co będę w życiu robił. 

W kwietniu 1982 roku trafiłem do WKS ZAWISZA. 

Zaczęło się prawdziwe sportowe życie. Treningi od rana do wieczora. Od śniadania do obiadu skoki, po obiedzie strzelanie z KBKS i trening biegowy, a po kolacji basen. Jak nie było pogody na skoki to rano dochodziła strzelnica z basenem lub biegiem. Trening do wieloboju spadochronowego, (bieg na 3000metrów, pływanie na 100 metrów, strzelanie z KBKS z 50 metrów i oczywiście skoki na celność lądowania) dawał nam w kość, ale też przygotowywał fizycznie do dyscyplin typowo spadochronowych, celności lądowania, akrobacji indywidualnej i zespołowej. Trening wielobojowy nauczył mnie wytrwałości i systematyczności w treningu pozwolił też utrzymać dobrą kondycję przez długie lata. 

W 1983 roku trafiłem do Kadry Narodowej w Wieloboju Spadochronowym i byłem w niej do roku 1986, kiedy to limit wieku wyłączył mnie z wieloboju. 

Mogłem już całkowicie poświęcić się treningowi wyłącznie spadochronowemu. 

W roku 1985 zostałem powołany do Spadochronowej Kadry Wojska Polskiego, a w 1987 roku Trener Stanisław Świerczek powołał mnie do Spadochronowej Kadry Narodowej, w której byłem do roku 1998. 

Okres ten zaowocował wieloma sukcesami na arenie krajowej i międzynarodowej, ale o tym na stronie www.tarm.pl 

Właściwie od jesieni 1998 roku, kiedy zostałem trenerem sekcji spadochronowej WKS ZAWISZA przestałem wyczynowo uprawiać spadochroniarstwo, ale jakoś nie mogłem się z nim rozstać i jeszcze wielokrotnie startowałem w wielu zawodach, co zostało również uwieńczone sukcesami, włącznie z tytułem Mistrza Polski wywalczonym w Jeleniej Górze i Karpaczu w sierpniu 2007 roku.

W czerwcu 2008 roku wziąłem udział w biciu rekordu Polski w największej formacji RW 45 osób. Poprzednie 20 osób i 30 osób były ustanawiane również z moim udziałem.

Gdyby zabawić się w wyliczankę to od zdobycia pierwszego medalu, do tego ostatniego zdobytego w Jeleniej Górze i Karpaczu minęło 26 lat i tak sobie myślę, że chyba już wystarczy zawodniczenia, tym bardziej, że fajnie jest zejść ze sceny niepokonanym….. Ale nigdy nic nie wiadomo…… 

Od kilku lat dzielę się radością skakania z innymi. Szkolę osoby, które w spadochroniarstwie szukają ucieczki od codzienności, adrenaliny i pasji na całe życie. 
Skaczę też w TANDEMIE (również z osobami niepełnosprawnymi) i daje mi to olbrzymią satysfakcję. Radość, a wręcz euforia ludzi po wykonanym ze mną skoku, jest tak wielka, że nie da się jej porównać z niczym innym, nie da się tego opowiedzieć słowami, żeby to poznać po prostu trzeba skoczyć..........

ZAPRASZAM     Marek Tarczykowski  

Przygodę ze sportem spadochronowym rozpocząłem w wieku 16 lat - 27 kwietnia 1975 roku w Aeroklubie Bydgoskim. Przez pięć lat wykonałem 342 skoki i z takim dorobkiem zostałem powołany jesienią 1979 roku do odbycia zasadniczej służby wojskowej w 56 Kompanii Specjalnej. Zdążyłem wyszkolić się jako radiotelegrafista i nauczyć się jeździć na nartach, aby wiosną 1980 roku zostać przeniesiony do Ośrodka Szkolenia Sportowego POW przy WKS "Zawisza" w Bydgoszczy. Tu pod czujnym okiem trenera Walentego Tomkowicza rozpocząłem intensywny trening spadochronowy oraz wielobojowy: pływanie, bieg przełajowy, strzelanie z karabinka sportowego. Umiejętności zdobyte w "Zawiszy" pozwoliły zajmować miejsce w czołówce krajowej w wieloboju spadochronowym i aby być w czołówce lub wygrywać zawody lokalne organizowane w Aeroklubach regionalnych. Służbę wojskową zakończyłem w 1982 roku z dorobkiem 1080 skoków. Do skakania wróciłem w czerwcu 1995 roku, początkowo w Aeroklubie Bydgoskim, potem w Grupie Spadochronowej "Daymos"- pierwszej w Polsce prywatnej szkole spadochronowej zajmującej się organizacją szkoleń, pokazów, skoków tandemowych itp. Od 2004 roku zacząłem działać w Aeroklubie Pomorskim w Toruniu. I tak działam w Toruniu do dnia dzisiejszego. Uzbierało się już - 1752 skoki. Działam także w Związku Polskich Spadochroniarzy. Jestem prezesem Oddziału XI ZPS w Bydgoszczy, członkiem Zarządu Głównego ZPS w Warszawie. Poza  spadochroniarstwem  czynnie uprawiam turystykę kajakową - głównie zimowe surwiwalowe spływy kajakowe,  turystykę  rowerową a  także  pieszą - po ukochanych Tatrach (jestem członkiem zwyczajnym  Klubu Wysokogórskiego w Toruniu), narciarstwo biegowe i zjazdowe, jestem ratownikiem WOPR.

Moje życie związane było ze sportem od najmłodszych lat, sportem, który nauczył mnie jak żyć, nauczył pokory, nauczył jak wygrywać, pozwolił poczuć smak porażki i szacunku dla rywali. Bez względu na sytuację, w której człowiek może się znaleźć – sport nauczył mnie walczyć do końca. Przez kilkanaście lat grałem w piłkę nożną w trzecioligowym klubie, a po awansie do II ligi zakończyłem karierę z powodu kontuzji, jednak z czynnym sportem nie pożegnałem się nigdy. Od 1999 r. aktywnie trenuje sztuki walki (1 dan shotokan, 1 kyu kyokushin budokai). Spadochroniarstwo wciągnęło mnie dopiero po „40-stce”, ale tylko z…braku czasu.  Można :-) ?  Należę już do grona POPS (Parachutists Over Phorty Society). Dotychczas robiłem wiele dziwnych i ekstremalnych rzeczy, ale wcześniej nie miałem okazji skoczyć ze spadochronem, tym bardziej - samodzielnie! Podziwiałem odwagę gości, którzy jak nienormalni rzucali się w rozrzedzone powietrze. Sprawy potoczyły się szybko, wizyta na lotnisku u Marka, mini wywiad, badania, zapisałem się na kurs i ...fru go. Ciekawostką jest to, że swoje pierwsze 4 skoki zaliczyłem ...ze śmigłowca Mi-2, co jest pewnym ewenementem, bo to rzadkość. Byłem tym „szczęśliwcem”. Potem mnie wciągnęło, niestety – jak w czarną .... Przez trzy lata wykonałem >300 skoków, co jest dopiero początkiem drogi... To nauka ...bez końca. Naprawdę warto. Nie ma wiele czasu na myślenie, a to przynajmniej nie boli.
No i trenujemy pod okiem wybitnego mistrza oraz skupiamy wokół niezwykle wartościowych ludzi. Polecam, zapraszam.

It’s worth it! Blue skies. 

"Andy"